سجده ء شکر

محمد عزیز عزیزی

درآ ند م کز جها ن خلقت د نیا نبو دش هیچ آ ثا ر ی
به جز ذ ا تی قد یمـی قا د ر خــــلاق و جــبا ر ی

ا ز ل بو د ش و ر ا نا می ، نه مبد ا ء و سر ا نجا مــی
در آ ن حا لت ز با ن را ، هم نشا ید حر ف و گفتا ری

نه آ سمانی و ، ا فلا کی ، نه هم آ بی ، و هم خاکی
نه آ تش بو د و هــم با د ی ،نه ثا بت و نه سیـــــا ر ی

نبـــو د ی د ر فضــا نــــو ر ی ،نبـــو د ی د ر هو ا نـــــا ر ی
نه بو د ی جو هر ( 1) و عر ضی( 2) ، نه بو د ی و زن و مقداری

د ر آ ن د نیا ی نا مو جو د که مو جو د بو د نا مو جو د
نبو د ی هیچ مو جو د ی که با شد در جها ن جـــــا ر ی

نه در ر و ی زمین کو هـــی نه در ا و ج فضا ا بــر ی
نبو د ی باد و با ر ا نی نبو د ی جـو ی و ا نــــها ر ی

اگر چه هیچ مخلو قی نبو د ا ند ر زمین مو جو د
نه ا ز ا نسی نه ا ز جنی نه ذیر و حی نه جا ندا ر ی

زمـــا نی کو جهــا ن بیکـــر ا ن با و سعت بی چـــو ن
بنا شــد تا شو د پید ا بدست حـــی مختـــــــاری( 3)

سپس با حکم خا لق ، طرح ا یجا د جها ن گر د ید
که ا ز ر ا ز ا ز ل کس ر ا ، نبا شد و هم و پند ار ی

ز ما ن آ ن ز ما ن ،آ بستن طر ح جها ن گرد ید
به دست خا لق حی ، قدیمی(4) و سز ا و ا ر ی

تو خود میدان جها ن هستی ما نیست بـــی علت
هر آ نچه را که معلو ل است ، علت بی گمـــــان د ار ی

جها ن معلو ل ا ز علت ، و علت در جها ن معلــو م
بــــه چشمان حقیقت بین و د یــــد با ز ا فکـــاری

به ا فلاک و سما بنگر به آ ن خو ر شید و ما ه بنـــگر
به چشما ن حقیقت بین ، نــه بر د یــد ا ر ز نگا ر ی

هو ا و آ ب و خاک و آ تش ا ند ر کره ا ی خا کی
بشد خلقت بر ا ی خلق ، ذ ی ر و حان و ا شجا ر ی

و ز ا ن پس کلک صنعت ،بر زمین صفحه ا ی خاکی
به زیبا یی مصو ر سا خت ، ا و هر د ر ب و دیـــو ا ر ی

ببین بر بستر ر و ی زمین و نقش زیبا یـــش
ز با ن عا جز بو د ا ز و صف آ ن د ر حرف و گفتا ر ی

ببین بر د شت و کو ه بر و بحر ا ین زمین یکجـــا –
که تو صیفــش نمی گنجــد به گفتا ری و نو شتـا ر ی

زمین همو ا ر و گهو ا ر ه به حرکت همچو سیــا ر ه (5)
در آ ن آ ب فر و ا ن بیــــــن ، بهر د ر یا و ا بــحا ر ی

به هر سو سبزه و گل بین به هر سو ،سر و و سنبل بین
بـــه هر سو باغ پر گل بین ، و اشجــا ر پر ا ثـــما ر ی

همه از بهر تو ا نسان ، که هستی خــو ب مخــــلو قا ن
تو ا نی خورد و خو ا هی بر د ، هر آ نچه د ر تــو ا ن داری

همه آ ب و هو ا ا ز تو ، همـــه نان و نو ا ا ز تــو
برای ا ینکه از نعمت ، تو شکری بر ز بــــا ن آ ر ی

خد ا د ر و صف تو ا نسا ن چنین فرمو د در قر آ ن
تو نعمت بیش ا ز ین یا بی اگر تو شکر کرد ار ی(6)


شکوه تاج «کر منـــا »(7) تر ا و قتی سزد ا نسا ن
کـه تا د ر پیشگا ه حضــــرت ا و سر فر و آ ر ی

« عزیزا » قصه کو تا کن وسعی ا ند ر عمل بنمـا
وگر نه بی عمل ا ر ز ش ندا ر د هیچ گفتـــا ر ی

محمـــد عـز یـز ( عـزیـزی) - لنـــد ن
یکشنبه - 2010 -01-17- ساعت 15: 15
hmaazizi@yahoo.co.uk
یا د داشت هـــــــا :


(1) – جوهر –اصل وخلاصهء چیزی- آنچه قائم بذات باشد - ( مقابل عرض) .
(2) – عرض- چیزی که قائم با لذ ات نیست ومتکی به غیر است یا بعباره دیگر صفت اشیاء است .
(3) – حی مختاری – زنده ء تام الا ختیار ( مراد از حضرت خداوند است )
(4) – قدیم - ازلی – وجودیکه مبداء ندارد - در برابر حادث یعنی نو پیدا ( درینجا هم مراد ذات حضرت خداوند متعال است که ازلی است وهمیشه بوده وهست وخواهد بود ) .
(5) – سیاره یعنی حرکت کننده ( در عربی – موتر – ماشین) .درین جا مراد از کره ء زمین است که مانند سیارات نظام شمسی در حال حرکت است .
(6) - شکر کردار ( مراد شکرکننده – اشاره بآیه قرانکریم است که : ولئن شکرتم لا ز یدنکم و.......... اگر شما شما شکر گذاری نعمت خداوند را بنمائید خداوند نعمت را بر شما زیاد میکند.
(7) – کرمنا – کرامت دادیم . اشاره بآیه قرآ ن در مورد کرا مت انسان است :( ولقد کرمنا بنی آدم و....................- ما اولاد آدم را کرامت دادیم و...........)
پــــا یــــا ن