ارسال اين مطلب به دوستان 
صفحه براى چاپ 
شفیق احمد ستاک – تورنتو
" تا به کـَی"
دستی به پشت ِ صحنهء هر صحنه سازی تا به کی
با سرنوشت ملتی، هر لحظـــه بازی تا به کـــــی
کثرت گرائی پیشه کن، جـِنِّ تعصب شیشه کن
فاشیست تر از رهبرِ آلمان ِ نازی تا به کــــی
افتاده همچون خاک باش، از کبر وطغیان پاک باش
مغرور همچون آتش ِ گـــردن فـــرازی تا به کی
در بزم شاهان ِ زمان، دیگرِ بلی گوئی مکن
محمودِ مایان رفته است، پس این ایازی تا به کی
عالم به ســــــوی ماه شد، از آسمان آگاه شد
اما تو مثل کودکان، در خاک بازی تا به کـَیَ
چشم کبـــــودِ آزِ تو، بر ســرمه دارد احتیاج
پس پیش ِ ارباب کرم، این بی نیازی تا به کی
باشد همان پرخوریَّت، اسباب هر ناجوریت
نوشی پس از هر دعوتی، مشروب غازی تا به کی
توفیق در راه هدف، محتاج تحقیق است وبس
دوری کنی از شیوهء "سینا" و"رازی" تا بکی
ایزد برای اُنس ِ تو، جــنس ِ لطیفــــی آفــــرید
مانند حیوان، " بل أضل" همجنس بازی تا بکی
عشق حقیقی پیشه کن، با یاد جانان نشه کن
داری بسر اندیشهء عشق ِ مجازی تابکی
چون گشته یی اندر زمین، از سوی خالق جانشین
پس بگذرانی روز وشب، در بی نمازی تا بکی
آهنگِ شرقی ساز کن، اندر سماع آغاز کـُــــن
رقصی به ساز غربی و موزیکِ جازی تا بکی
انسانی آخر، خر نه یی، خاکی تو خاکستر نه یی
با خر برابر میکنی، هر اسپ تازی تا بکـــــی
با صد گروه وابسته یی، دارای ِ دار و دسته یی
با سرخمی ها زندگی، در سرفــرازی تا بکی
هرجا سخن چینی مکن، خود را تو بی بینی مکن
آخر روان در غیبت واندر غمــــازی تا بکـــی
"ستاک" با دُرِ دری، کاخ ِ ســخــن آباد کـــن
می آوری در شعر خود، الفاظ تازی تا به کی
*****